μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα: " this is PATRA!'

Η σχιζοφρένεια του Ελληνικού κράτους συνοψίζεται τέλεια στον τρόπο με τον οποίο αυτή αντιμετωπίζει το θέμα της υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στην πόλη της Πάτρας. Εκατοντάδες αφγανοί πρόσφυγες, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κόλαση του πολέμου και των άθλιων συνθηκών ζωής στην ριμαγμένη χώρα τους (για το χάλι της οποίας είναι εξίσου ένοχες οι δυτικές δυνάμεις με τις ‘εκ θεού παρεμβάσεις τους –βλ ιρακ..), έφυγαν προς τη δύση για μια καλύτερη ποιότητας ζωής. Όχι για να πλουτήσουν και για να γίνουν σπουδαίοι. Για να επιβιώσουν. Καλώς η κακώς, γαιοπολιτικά, η πρώτη χωρα της δύσης στην οποία για κακή τους τύχη φτάνουν, είναι η Ελλάδα. Εδώ , μπορούν να συμβούν γι’αυτούς τα εξής σενάρια :
1. τρύπια ψαρόβαρκα φτάνει σε νησί. Μπουζούριασμα στο αστυνομικό τμήμα. Κρατητήρια. Ξύλο, εξευτελισμός, στριμωξίδι, ψωρίαση. Μετά από μέρες τους δινεται ένα λευκό χαρτί το οποία λέει ‘έχετε τρεις μήνες να εγκαταλείψετε τη χώρα’. Πάει ο αφγανός σε κάποιο λιμάνι να εγκαταλείψει τη χώρα, αλλά τίποτα. Δεν μπορεί να ταξιδέψει χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα, που φυσικά δεν έχει, μιας και είναι πρόσφυγας. Να μείνει στην ελλάδα επίσης δεν μπορεί, γιατί είναι παράνομος. Με αυτό το χαρτι, ούτε δουλεια μπορεί να βρει, ούτε να ενοικιάσει σπίτι, και αν τον πιάσουν πάλι θα τον χώσουν στο κελί. Οπότε να μείνει δεν γίνεται. Αλλά ούτε να φύγει. Η ελλάδα λοιπον ουσιαστικά του λέει ‘να τσακιστείς να φύγεις, αλλά πρόσεχε να μην σε πιάσω να φεύγεις’.
Σενάριο 2. τρύπια ψαρόβαρκα φτάνει στο νησί. Αστυνομικό τμήμα. Αστυνομικοί σε καλή μέρα. Όπερ, λιγότερο ξύλο και έκδοση Ροζ Κάρτας. Αυτό σημαίνει οτι ο αλλοδαπός φαίνεται οτι έχει καταθέσει αίτημα για έκδοση ασύλου στη χώρα μας. Φυσικά και κανείς δεν του πήρε ποτέ συνέντευξη γι’αυτό, ούτε τον ρώτησε τους λόγους. Κάποιοι έχουν υποστεί βασανιστήρια στις χώρες τους, κάποιοι εκδιωχθηκαν βάναυσα, who cares… Παίρνουν την ροζ κάρτα για να ξεμπερδεύουν οι αστυνομικοί. Αυτό σημαινει, οτι οκ, μπορούν να μεινουν στην ελλάδα για λίγο καιρό, αλλά θα πρέπει συχνά να τρέχουν για άπειρες ανανεώσεις της κάρτας, μιας και η ‘απάντηση’ στην ‘αίτηση’ κάνει πολλάααααααααα χρόνια. Και αν η απάντηση είναι αρνητική? Ε, τότε ο αλλοδαπός, που στο μεταξύ ζούσε εδώ, είχε τη δουλειά του, ίσως είχε και τα παιδιά του στα σχολεία μας, ξαφνικά παίρνει ένα μεγάλο όχι στο αιτημά του, και πρέπει να του δίνει..Το πως? Κανέναν δεν ενδιαφέρει. Αν πάλι απογοητευμένος από την πολύχρονη αναμονή του στην Ελλάδα, πει ο αμοιρος να φύγει και να πάει σε μια άλλη ευρωπαική χώρα , με πιο φιλόξενους ανθρώπους, οι οποίοι παρέχουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες, τότε θα τον γυρίσουν πίσω σηκωτό στην ελλάδα, οταν βρουν από τα δακτυλικά τους αποτυπώματα οτι είχαν ροζ κάρτα στην ελλάδα, καθότι έτσι λέει ο νόμος...

Ουσιαστικά λοιπόν, αν εσύ είσαι ένας πρόσφυγας από το πολύπαθο αφγανισταν και η κακή σου τύχη σε βγάλει στην ελλάδα, οτι και να κάνεις είσαι χαμένος. Εδώ μεινεις? Ούτε δουλεια μπορείς να βρείς, ούτε τη γλώσσα να μάθεις, ούτε ευκαιρίες ένταξης να έχεις. Η πλειοψηφία των οργανώσεων που έχει επιληφθεί το θέμα της ένταξης, μπροστά στα λεφτά που παίρνουν κάνουν μια τρύπα στο νερό. Δοκιμάστε το εξής. Συγκεντρώστε σε ένα χαρτί 10-15 οργανώσεις που ασχολούνται με δικαιώματα αλλοδαπών, ένταξη κτλ. Πάρτε τηλέφωνο και πείτε κάτι ακραίο..του στυλ, ‘έξω από την πόρτα μου μένει μια οικογένεια προσφύγων, χωρις χαρτιά, με 5 ανήλικα άρρωστα παιδια και πεινάνε’. Και αν πάρετε έστω και ΜΙΑ θετική απάντηση πραγματικής δράσης, γράψτε μου. Το έχω δοκιμάσει πολλές φορές. Με πραγματικά περιστατικά. Και γαμώ τα κριτήρια που θέτουν... άλλοι δεν εξυπηρετούν αυτούς που δεν έχουν χαρτιά...άλλοι λενε οτι είναι κλεισμένοι κ δεν έχουν χώρους..άλλοι, όλο και κάτι θα βρούνε να πούνε, αλλά κανεις δεν βοηθά. Και για το λόγο αυτο, η πλειοψηφία των προσφύγων ειναι φοβερά απογοητευμένοι από τις οργανώσεις αυτες που διαφημίζονται ως σωτήρες και τα παίρνουν γερά.
Τα άνωθεν συμβαίνουν σε όσους σκέφτονται να μεινουν ελλάδα. Όσοι λενε να φυγουν, για καλύτερη ποιότητα ζωής, έχουν δηλαδή επίγνωση του τί συμβαινει σε άλλες χώρες, και των ευκαιριών ένταξης εκεί, αυτοί μαζεύονται στα λιμάνια.. Πάτρα, Ηγουμενίτσα κτλ..
Οι άλλοι δε, οι καλοζωισμένοι πολίτες, οι στρογγυλές κυρίες της Ηρώων Πολυτεχνείου στην Πάτρα, που ωρύονται με το γυαλί ηλίου και με το μαλλί κομμωτηρίου καθ ότι ντροπή να τις πιάσει ο φακός άφτιαχτες, φωνάζοντας οτι οι αφγανοί τους χαλάνε τη μόστρα, και οτι βρωμάει η High class γειτονιά τους, να μην τα βάζουν με τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, αλλά με το χάλι της κυβέρνησης που ψήφισαν, που τους κρατάει ΟΜΗΡΟΥΣ στα λιμάνια και δεν τους δίνει άλλη διέξοδο. Ας καταλάβουμε λοιπόν, οτι δεν υπάρχει άλλη λύση γι’αυτούς τους ανθρώπους πλην της φυγής με αυτόν τον τρόπο. Και ας έχουμε στο ξερό ρατσιστικό μας κεφάλι, οτι η ευρώπη μας πληρώνει αδρά για κέντρα υποδοχής και περίθαλψη προσφύγων, αλλά επειδή εχει γεμίσει ο τόπος απατεώνες καιροσκόπους, όλο και σε κάποιες τσέπες πάνε τα εκατομμύρια.
Επιπρόσθετα, ας μην το παίζουμε τοσο οσιομάρτυρες, οτι έχουμε περισσότερους αλλοδαπούς από κάθε άλλη χώρα , κάνοντας αυτό το άλλοθι της ανοργάνωτης πολιτικής μας. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει αλλοδαπούς? Η αμερική και ο καναδάς δεν έχει? Πως γίνεται εκεί να έχουν ενσωματωθεί άψογα? Πώς γινεται οι μισοί γιατροί στα νοσοκομεία της αγγλίας να είναι ασιάτες? Πώς γίνεται να υπάρχουν ολόκληρα προάστεια με μεζονέτες ινδών, πακιστανών, ιρανών κτλ? Γιατί εκεί, και στις περισσότερες αλλες χώρες, ο μέσος ξένος μπορεί να κάνει αυτό που λέμε ‘προκοπή’ και εδώ το μόνο που μας κόφτει είναι μη τυχόν και κάποιος αλλοδαπός μολύνει την ελληνική σημαία σηκώνοντάς την, αφού αριστεύσει επί των ελλήνων?
Όλοι αυτοί που παραλληρούν ρατσιστικά εναντίον των ξένων, θα ήθελαν οι έλληνες της αμερικής και της αυστραλίας, που έφυγαν ως μετανάστες το ’50, να έμεναν μια ζωή πιατάδες? Διεκδίκησαν μια καλύτερη ποιότητα ζωής, σε μια πιο φιλόξενη από εμάς κοινωνία, και την πετυχαν. Και μην τολμήσει να πει κανείς οτι οι έλληνες ήταν ‘καλοί αλλοδαποί’ και είχαν ‘καλό ονομα στην πιάτσα’, μιας και ειναι γνωστές οι εκφράσεις που έλεγαν οι αμερικάνοι για τους έλληνες, που μας παρομοίαζαν με λωποδύτες , πονηρούς και διεφθαρμένους. ‘Οποιος έχει συγγενείς μετανάστες, σίγουρα έχει ακούσει τα σχετικά.
Ας μπεί ένα τέλος στο ρεζιλεμά μας ως χώρα. Και ρεζιλευόμαστε κάθε μέρα στα μάτια χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών αλλά και όσων χρηματοδοτούν την έξοδό μας από αυτό το τέλμα κα δεν ξέρουν τί στο καλό τα κάνει η ελλάδα τα εκατομμυρια που λαμβανει για την υποδοχη αλλοδαπών!
Η αξια ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται ούτε στο χρώμα του, ούτε στη θρησκεία του, ούτε στην καταγωγή του. Η αξία είναι στην μεγαλοψυχία, την αγάπη, την ανοχή και την κατανόηση οτι είμαστε όλοι ίσοι χωρίς ταμπού ‘κοινωνικών status’ . Αν ο Μαγκτί Γιακούμπ ερχόταν μια μέρα χωρίς γραβάτα στο γραφειο του Δήμου στη Λιοσίων, θα του έλεγε η χοντρή κυρία στην γραμματεία αλλοδαπών ‘μη μου μιλάς εμενα αγγλικά! Εδώ είναι ελλάδα! Λέγε τι θες!’. Αφού όμως δεν είχαν περάσει οι πρόγονοί του από τον εξευτελισμό της ελλάδας, και πήγαν στην αγγλία, τώρα του κάνουμε μετάνοιες, και οι κυρίες έχουν οργασμό στο άκουσμα του κύρους του και του ονόματός του.
Κάθε ένας από όσους αλλοδαπούς συνανθρώπους μας βρίσκονται στα πεζοδρόμια και στους καταυλισμούς, είναι δυνητικά, ένας Γιακούμπ, ένας Ομπάμα, ένας Ριβάλτο, ένας Μαντέλα. Αν μπορέσουμε να δούμε λίγο πέρα από τη μύτη μας, θα καταλάβουμε οτι κάθε άνθρωπος, έχει μια ξεχωριστή, μοναδική, ανεπανάληπτη και συναρπαστική προσωπικότητα, άξια σεβασμού. Αν κάτι μας φταίει, δεν είναι ο ξένος. Είναι το κάκιστο κράτος, η πονηρία, το ‘οτι αρπάξουμε’ και οι άσχετοι άνθρωποι σε άσχετα πόστα, οι κρατικού βελινεκούς συμμορίες. Αυτό μπορεί να αλλάξει? Ή είναι στο DNA μας τελικά?